Gelukkige foutjes

Voor het eerst ben ik een boek aan het illustreren, geschreven door een andere schrijver dan mijzelf. Dit maakt het aan de ene kant makkelijk, omdat het verhaal inspirerend is, maar aan de andere kant ook een uitdaging. Zo vormt het verhaal een leidraad en sfeer, waar ik continu trouw aan wil blijven.

Ik ben nooit een tekenaar geweest die zich door een visie laat sturen. Het lukt mij nooit – zoals tekenaars – om van te voren een helder en omlijnd beeld in mijn hoofd te projecteren, om hem ze daarna slechts op papier te zetten. Zo leiden mijn tekeningen mij, in plaats van andersom. Mijn beste tekeningen zijn daarom ook ‘gelukkige foutjes’.

Nu ik bezig ben met een creatieve basis van een ander (het manuscript), moet ik des te zorgvuldiger zijn met de ontwikkeling van de beelden en kritisch blijven dat het resultaat blijft aansluiten op mijn beleving bij het lezen van het verhaal.

In deze post, laat ik zien hoe een paragraaf mij inspireert en hoe ik verschillende benaderingen en stijlen uitprobeer om zo dicht mogelijk te komen bij het gevoel dat de tekst bij mij oproept.

Citaat:

“Toen hield het gekrijs ineens op. Maximiliaan deed eerst één oog open. Toen nog één. Op de rand van het nest zag hij de mooiste vogel die hij ooit had gezien. Het was trouwens ook de eerste vogel die hij ooit had gezien. De vogel hield zich met scherpe klauwen vast aan de rand van het nest. De klauwen zaten aan stevige poten die weer vastzaten aan een enorm lijf. Aan het lijf zaten vleugels die super-enorm waren. De wind blies door de dikke veren. Uit de kop van de grote vogel stak een kromme, scherpe snavel. En achter die snavel zag Maximiliaan twee ogen die hem heel lief aankeken.
En ineens, zonder dat hij wist waarom, kreeg Maximiliaan een warm gevoel in zijn lijf. Het kwam uit zijn grote teen – die nog heel klein was – en ging via zijn dunne poot omhoog naar zijn buik.
Maximiliaan wilde ineens heel graag iets zeggen, maar wist niet wat. Totdat het warme gevoel uit zijn buik verder omhoog ging, door zijn kleine nek, op weg naar zijn snavel. Het warme gevoel deed zijn snavel open en met een heel schor stemmetje zei hij:
‘Mama?’
De grote vogel moest even slikken en zuchtte daarna heel diep. Ze stapte naar voren en sloeg haar warme, zachte vleugels om Maximiliaan heen. Hij vond het heerlijk, want hij begon het nu toch echt wel koud te krijgen. En ze rook lekker. Naar muizen en kleine konijne
n. “

Het eerste beeld dat bij mij opkwam was een grote lieve moedervogel die haar jong omhelst. Zo begon ik met mijn eerste schetsen:

Naast dat ik nog niet tevreden was over het ontwerp van de moedervogel, merkte ik ook dat ik de pose en contour van dit ontwerp niet vond aansluiten bij het verhaal. Ook al is de omhelzing het meest voor de hand liggende moment om in beeld te brengen, het contrast tussen de kleine vogel en de grote vogel valt weg omdat de vormen in elkaar samensmelten.
Ik koos daarom om het moment voor de omhelzing te kiezen, waarbij de moedervogel met vleugels gespreid staat:

In deze compositie is de contour vele malen interessanter en ontstaat er een spannender contrast tussen groot en klein, enthousiast en afwachtend.
Toch voelde de pose nog niet helemaal goed. Het is vanzelfsprekend dat moedervogel voorover moet buigen om de kleine vogel te benaderen, maar dit gaat ten koste van de energie die de pose uitstraalt. In een volgende schets probeerde ik dit beter te krijgen:

Nog niet helemaal tevreden, koos ik ervoor om dit concept verder uit te werken, in de hoop dat het ontwerp zichzelf zou herstellen.

Hier heb ik al het een en ander verbeterd en gerepareerd. Grotere vleugels om een meer imposant effect, betere contour en contrast. Ondanks dat ik nog steeds niet een gevoel had dat dit de emotie 100% raakte, ging ik koppig door met uitwerken.

De verder uitgewerkte lijntekening, deed mij concluderen dat dit niet goed ging komen. Vooral het ontwerp van de moeder vond ik niet karakteristiek genoeg en nog steeds was de pose wat voorover gebogen. Dit was een cruciaal moment in deze illustratie: “door gaan met gemengde gevoelens of een paar stappen terug zetten?”.
Toen ik nog professioneel illustrator was, werkte ik tegen deadlines en werd ik regelmatig gedwongen om ontwerpen, waar ik niet tevreden over was, door te zetten. Dit moest simpelweg omdat er geen tijd was om te blijven herzien. Tevredenheid van de opdrachtgever was toen goed genoeg om door te gaan en ik hoopte dan dat een volgende illustratie mij meer voldoening zou geven. Dit is nu niet meer het geval. Ik heb Rhinus opgericht om onafhankelijk boeken en illustraties te publiceren die 100% uit mijn hart komen en om geen concessies meer te doen.
Kortom, deze illustratie ging terug naar stap 1:

Een nieuw ontwerp met een meer abstracte en karakteristiek stijl. Ik durfde hier strakkere en krachtigere lijnen te zetten, waarmee de pose energieker werd. In deze stijl heb ik ook nog een keer geprobeerd de omhelzing uit te beelden, maar opnieuw concludeerde ik dat het moment vóór de omhelzing meer emotie uitstraalt.
Ik hoef niet te benadrukken dat ik blij was met de keuze om opnieuw te beginnen en dit resultaat gaf mij weer nieuw enthousiasme om het ontwerp af te maken.

De uitgewerkte lijntekening behield al het goede van de schets. “Recht zo die gaat!”

De uitgewerkte illustratie heb ik nog wat verbeterd zoals de poten, meer contrast en kleur in de verenpartij en meer definitie in de berg.

Zie hier het resultaat van een illustratie waar ik zeer tevreden over ben. In de eerste plaats sluit het aan bij mijn gevoel en beleving van de tekst, maar in de tweede plaats is het een voorbeeld van concessieloos blijven proberen tot het ‘gelukkige foutje’ optreedt…

Geef een reactie